Photo Diary Napels & Amalfikust – dag 3

Ooit verleid door de pure schoonheid van Italië? Imagine: slingerende autoweggetjes, prachtige baaien, steile rotsen en fotogenieke dorpjes. De Amalfikust staat bekend als één van de mooiste kusten van de wereld en ik kan niets anders dan dat beamen. Een bezoek aan deze regio in Zuid Italië is eigenlijk onbeschrijfelijk, maar ik zal je in deze photo diary een beeld geven. Geniet je mee?

Photo dairy Napels & de Amalfikust 

‘Onverwachte wegen zijn vaak de mooiste’. Het leukste van solo reizen zijn toch wel de ontmoetingen. In Napels leerde ik iemand kennen die het Pad van de Goden zou gaan wandelen, ook wel bekend als Sentiero degli dei. Of ik mee wilde gaan? Si! We startten de volgende ochtend op het dorpsplein van het schilderachtige Bomerano, aan de Amalfikust.

De route begon spectaculair met steile afgronden onder enorme rotspartijen. Meteen worden we getrakteerd op prachtige uitzichten op wijnvelden en oude bergdorpjes.

Op een hoogte van ongeveer 550 meter liepen we over smalle paadjes door de bergen, langs afgronden en we klommen over trappetjes die alles behalve recht waren. Love it! Terwijl ik intens genoot van de mooiste herfstkleuren, was ik benieuwd wat we na de volgende rotswand zouden gaan zien..

.. dít adembenemend mooie plaatje had ik niet verwacht! De wolken, diepblauwe zee, pure natuur… wat wil je nog meer?

Ready, steady, click! 

Onder ons een helderblauwe zee, spectaculaire rotsen en uitzicht over dorpjes die tegen de berg zijn gebouwd. Onderweg zagen we de mooiste natuur en genoten we van de geur van citroenen.

The beauty of silence. Met uitzondering op deze herder en wat verdwaalde geiten na, zijn we tijdens onze hike van 8 kilometer niemand tegengekomen.

Of toch wel. En dit was prima gezelschap!

Af en toe konden we een glimp opvangen van het verder gelegen Positano.

De uitzichten zijn de hele kustlijn zo overweldigend dat ik alleen maar enthousiaster werd!

Aangekomen in Nocello, een dorpje met slechts 300 inwoners. Een charmante bewoner liet ons vol trots ‘zijn’ kerkje zien.

We begrepen maar weinig van alle verhalen die hij ons vol passie vertelde, maar mooi is het in ieder geval wel.

Geloof me, deze wandeling doet haar naam ‘het Pad van de Goden’ eer aan!

Het afdalen kon beginnen! ‘Slechts’ 1700 traptreden verwijderd van Positano.

Een leuke afleiding tijdens de pittige klim naar beneden.

Stel je voor dat je aan de Amalfikust woont? Wat een sprookje moet dat zijn!

Op dit uitzicht kun je toch alleen maar ontzettend verliefd worden? De vrolijk gekleurde huisjes lijken wel tegen de rotsen te zijn geplakt.

Aangekomen in het dorpje zit de hike erop. Het heeft mij geen seconde verveeld en ik had het niet erg gevonden om langer van de tocht te kunnen genieten. Deze bijzondere wandelroute wordt niet zonder reden de mooiste van Italië genoemd!

De mooie kathedraal van Positano.

Na de prachtige wandeling beloonden we onszelf met een heerlijke lunch aan het strand. Goddelijk in de Italiaanse zon.

Dit sprookjesachtige dorpje aan de Amalfikust wil je zélf ervaren!

Om het nog mooier te maken: de magie van golden hour.

Vanuit Positano pakten we de bus naar Sorrento, om vanuit daar met de trein terug naar Napels te reizen.

Terug in Napels ging ik op aanraden langs Esterina Sorbillo waar ik een ‘pizza fritta’ probeerde. Gefrituurde pizza, is dat lekker? Nee. Na twee happen liep ik teleurgesteld, langs een enorme rij locals, naar het adresje waar ik mijn Napolitaanse avontuur startte. Weet je het nog uit de photo diary van dag 1?

Terug bij Da Michelle, waar de vibes altijd happy zijn. Laat ik de quote van Julia (Roberts) herhalen uit Eat, Pray, Love: ‘I am having a relationship with my pizza. And tomorrow I am going to go on a little date and buy myself some bigger jeans.’

En ook nog eens pistache ijs als beloning aan het einde van een prachtige citytrip.

Opnieuw rolde ik zielsgelukkig terug naar mijn appartement. Ik ben nooit een liefhebber geweest van openbaar vervoer maar in Napels maakte ik graag een uitzondering. De metrolijnen 1 en 6 zijn hier versierd met de meest bijzondere kunstwerken. Het doel was om reizen met de metro aantrekkelijker te maken en dat is volgens mij aardig gelukt.

Onderweg terug naar huis werd ik opnieuw verrast door de mooiste landschappen!

Is de Sentiero degli dei voor herhaling vatbaar? Zeker! De wandeling is het meest verrassende van mijn citytrip in Napels geweest. Ik hoop de hike nog eens  een keer in het voorjaar over te kunnen doen, als alles in bloei staat en wanneer het zonnetje schijnt. Kun jij zelf niet wachten om Napels en de Amalfikust met eigen ogen te zien? Kijk intussen ook naar mijn foto’s van dag 1 en dag 2.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *