Photo diary Tatacoa woestijn

Wat heb je me goed gedaan, woestijn van Tatacoa. Met je warme stralen zonneschijn, magisch mooie landschappen, geheime plekjes, verbluffende sterrenhemel, bijzondere ontmoetingen en vooral je oase van rust. Ik laat je graag meegenieten met dat wat ik in de Colombiaanse Tatacoa woestijn zag. Kijk je mee in mijn photo diary?

Photo diary Tatacoa woestijn

Onderweg van Bogota naar Neiva zit ik tussen locals die ontbijten met de chips en koekjes die werden uitgedeeld. Great. Het reizen met de bus is gezellig en ontspannen. Ook is het indrukwekkend hoe het landschap er elke 10 minuten weer compleet anders uit kan zien!

Vanuit Neiva pak ik een collectivo naar Villavieja. Op het dak van de minibus werd een halve huisraad vervoerd, de andere helft lag op mijn schoot. Uiteraard hielpen we graag mee om alle spullen een plekje in huis te geven en intussen wiegde ik een baby’tje van 3 dagen oud in slaap. Met de lekkerste empananda’s als beloning.

Mijn eerste kennismaking met de woestijn: met uitschieters tot 50 graden is het hier zó heet dat de mussen van het dak vallen. Letterlijk én figuurlijk.

Toen ik nog niet wist dat ik later die dag één van deze geitjes op mijn bord zou terug zou zien.

Na een lange reis, sta ik met beide benen op de (droge) grond als ik met eigen ogen ontdek hoe prachtig de Tatacoa woestijn is.

Ik kijk uit over de eindeloze vlakte en droom even weg!

De koningin van de woestijn.

Met knikkende knieën, maar dit waanzinnige uitzicht over de grijze woestijn was de klim zeker waard.

Leuk weetje: in Tatacoa, wat ratelslang betekent, zijn aardig wat westernfilms opgenomen. Om dit zelf te ervaren kun je, geheel in stijl, ter paard de woestijn gaan ontdekken.

Metershoge cactussen maken het woestijnplaatje helemaal af.

Na het bewonderen van de prachtige sterrenhemel, zoek ik helemaal zen mijn hutje op om snel in een diepe slaap te vallen.

Een stevig ontbijt om mijn dag goed te beginnen. Mét een kopje warme chocolademelk, uiteraard. Dit keer (gelukkig) zonder kaas, zoals Colombianen dit het liefst drinken.

In de grijze woestijn lijken een aantal heuvels op dieren. Met wat fantasie ontdekte ik een krokodil, schildpad en vogel. Zie jij het ook?

Doen deze opgestapelde stenen jou ook denken aan The Blair Witch Project? Creepy!

Geen oase, maar echt een zwembad in het midden van de grijze woestijn.

Het houdt niet op, zelfs hartje woestijn zie je volop kerstdecoratie.

Want zeg nu zelf: is dit landschap geen plaatje? Bijna surrealistisch.

Overal in Colombia dus ook in Desierto de la Tatacoa bij Estradero Doña Lilia.

Dat de Tatacoa woestijn prachtig is, dat weet iedereen wel. Maar het wordt nog mooier als de zon achter de heuvels zakt en de lucht mooi oranje kleurt.

Wat was het heerlijk om op zo’n onontdekte bestemming te zijn! De Tatacoa woestijn was zeker één de hoogtepunten van mijn reis door Colombia. Ben je benieuwd waar op welke plekken ik nog meer bijzondere herinneringen heb gemaakt? Hou dan deze blog in de gaten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *