Diaries of Di

dagboek

Een dagboek bijhouden suf? Vind ik niet. Het is juist een fijne en veilige manier om van je af te schrijven. Zelf begon ik in 1990 met mijn eerste dagboek. Met slotje, uiteraard. Daarna volgen schriften waarin ik dagelijks met vriendinnen schreef en er kwamen boekjes met reisverslagen. Wat is het leukste aan een dagboek? Voor mij om herinneringen op te halen die ik soms al lang vergeten was.

Een nostalgische trip down memory lane met wat letterlijk overgeschreven teksten uit oude, papieren versies van de Diaries of Di [met de nodige comments].

Diaries of Di

Woensdag 3 januari 1990 – 9 jaar
’s Morgens kwam Martijn [=broertje] bij mij in bed maar Martijn ging opeens vechten dat was niet leuk [we deden niks anders..]. Toen gingen we eten ik at 2 beschuitjes toen gingen we naar de Primarkt daar zagen we Patrick toen gingen we naar huis. Daarna heb ik 3 keer Lambada gezien [nostalgie ten top, verslááfd was ik aan die clip!]. Toen kwam papa thuis toen gingen we eten. Toen ging ik met papa een spelletje spelen ik had 4 keer gewonnen en papa 1 [waarschijnlijk dacht ik ook écht dat ik beter was]. En toen gingen we slapen [wat een leventje! beetje vechten, eten, spelletjes spelen en slapen. kan ik weer -even- een negenjarige zijn?].

Zaterdag 15 oktober 1994 – 13 jaar
Hoi J.,

Hoe ist ermee? Met mij wel goed. Ik ga straks nog Duits leren. Ik ga die jongen M. nog wel bellen! En dan vraag ik z’n adres en zullen we hem dan samen een brief sturen? Als jij hem wilt bellen, z’n nummer is 0478-141183 [serieus, waar ging dit over?!].

Ik vond het echt heel gezellig dat je bij mij bleef slapen. Dat doen we nog eens over hè? [die sleepovers waren priceless, for real.] Ik weet echt bijna zeker dat S. ook iets met jou zou willen hoor! [ha ha..]

Het is nu zaterdag en ik ben net naar de vliegbasis [huh?] geweest met m’n broertje [huh?]. Toen zei zo’n militair: ‘Zet daar je fietsen maar neer’! En toen zei B. zo: ‘Ja schat, zet daar je fiets maar neer!’. Toen daarna liep ik zo met m’n broertje en toen stonden B., D., D. B. en nog wat jongens zo te kletsen. Toen zei D. tegen B.: ‘Kijk, daar heb je je schat weer!’ . Toen zei B. heel lief ‘Hoi Diana’ en toen ik me omdraaide begon hij allemaal naar me te fluiten. Lief hè? [mijn definitie van lief is anno 2016 iéts veranderd]

En toen we twee uur later terug naar huis reden, deed hij z’n krantenwijk. Ik riep zo keihard: ‘Wow’. [IK? riep IK? vast de eerste en laatste keer ooit!] En toen zei hij weer heel lief ‘Hoi schat’! Lief hè? [ik zeg hier niks meer over..]

Niet doorvertellen, en ook niet tegen hem zeggen dat ik dit heb gezegd [stel je voor..]. Ook niet als we ruzie krijgen a.u.b. (hopelijk krijgen we dat nooit).

Groetjes en heel veel liefs
your best friend 4-ever and always [dit was dé standaard afsluiting als 13-jarige, geweldig!]

Vrijdag 25 september 2009 – 28 jaar
Toeval bestaat niet [still my wisdom]. Het is vandaag precies één jaar geleden dat ik voor het eerst landde op het vliegveld in Bangkok. En vandaag ben ik er weer. Mijn to-go-lijst is lang, daarom ben ik alleen in BKK voor mijn vlucht naar Kuala Lumpur. Ik heb een reis van zo’n 18 uur achter de rug voor ik in KL ben. Ik probeer het zo lang mogelijk uit te stellen om te gaan slapen, de diva in me is bang om door een kakkerlak in bed vergezeld te worden [oh lawd..].

Letterlijk en figuurlijk zijn de Petronas Twin Towers mijn hoogtepunt van KL. In de shoppingmall eronder was het even indrukwekkend, bij Hermès, Jimmy Choo en Chopard [niet dat ik op mn Birkenstocks binnen durfde te gaan]. Binnenkort doe ik mee aan de marathon van KL, na tientallen kilometers gelopen te hebben, kan ik niet beter voorbereid zijn [ik ben ook niks veranderd]. Met de monorail ging ik naar KL Sentral om de bus te pakken naar Kuala Besut. Hier zie ik mijn droomman: zo’n twee meter lang, kaal, Amerikaans [what’s new?], precies zoals in mijn droom [keep on dreaming..]. Hij lacht, ik lach, hij moet eruit, hij blijft, ik vergeet de wereld om me heen, hij is zo leuk, ik let niet op de tijd, ik moet rennen voor mijn bus en het sprookje is voorbij.  Zucht. [story of my life] In de bus ben ik de enige toerist en word ik door honderden Aziatische ogen aangekeken. Op dit moment voelde ik me even heel alleen -thnx lief!- [lief? wie was deze lief? die Amerikaan in ieder geval niet] maar goed, dat went.

Met de speedboot gaan we naar de Perhentian Islands. Ik zie iedereen om me heen steeds groener worden, gelukkig heb ik ondanks mijn lege maag nergens last van. Mijn nieuwe dieet heet Malaysia Slim en het wérkt [uhuh uhuh..].  Ik heb op Perhentian Kecil veel leuke momentjes beleefd. Zo ontmoette ik een hilarische Engelsman die al drie dagen probeert het eiland af te komen, maar het lukt hem niet wakker te worden voor de laatste boot vertrekt (4 PM!) [ja ja, deze vergeet ik nooit..] Met mijn Italiaanse vriend heb ik een snorkeltour gedaan. De avond ervoor hebben we iets teveel Uran Utang, Maleisische rum, gedronken, maar toch zie ik schildpadden en een haai [die so called haai van 30 cm. was vast een figurant]. Op dit eiland had in een schattige bungalow. Na de eerste nacht was ik ondanks de koude douche -mijn haar is totaal verpest [the troubles of a backpacker -zucht-] dolgelukkig omdat ik de nacht kakkerlakvrij [wáárom had ik zoveel plezier aan backpacken met die angst voor die beesten?] was doorgekomen. De tweede dag dacht ik een zonnesteek te hebben, maar ik zag het goed: [dit moment weet ik nog alsof het gisteren was] er zat een python in mijn kamer. Ik rende naar het receptie-mannetje die zijn hangmat een siësta hield. ‘Ehm sir, there is a python in my room’ Hij: ‘Ooh, you can change rooms’. Je raadt het al, ik kreeg de naastgelegen bungalow. Great. [true story!]

Om antwoord te geven op de meest gestelde vraag: vind je het niet saai/eng/ spannend om alleen te reizen? Nee. Vanaf de eerste minuut had ik al gezelschap. Deze ‘buurman’ uit Rotterdam-Noord had al voor het opstijgen besloten dat hij het liefst met mij zou reizen [moeimaker..]. Als je me dan nog eens stoort als ik naar Kanye luister, heb je het echt verpest. Op het vliegveld in BKK was ik hem ‘ineens’ kwijt [ik zie hem nog zoeken..]. Eng is het ook nog niet geweest, spannend wél in de positieve zin van het woord.

Time flies, way too fast! Morgen vlieg ik naar Borneo, daarna Singapore en ik sluit mijn reis af in Bangkok. Wat in de tussentijd gaat gebeuren, is nog een grote verrassing.. [ik mis die backpack-go-with-the-flow. 2016 weer?]

Hield jij vroeger ook een dagboek bij? En vind je het ook zo leuk om het nu terug te lezen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *